deze wiskundige heette eigenlijk willebrord snel van royen |Lees het artikel op onze puzzelnl.khbarmix.com-website om het antwoord te vinden. De wiskundige die eigenlijk Willebrord Snell van Royen heette, is beter bekend onder de naam Willebrord Snellius. Hij werd geboren in 1580 en was een Nederlandse wiskundige en astronoom, vooral beroemd vanwege de naar hem vernoemde wet van lichtbreking, de Wet van Snellius. Deze wet beschrijft hoe lichtstralen zich breken wanneer ze van het ene medium naar het andere gaan, bijvoorbeeld van lucht naar water. antwoord Snellius volgde zijn vader Rudolph Snellius op als hoogleraar in de wiskunde aan de Universiteit van Leiden. Naast zijn werk in de optica en astronomie heeft hij ook bijdragen geleverd aan de geodesie, onder andere door een nieuwe methode te ontwikkelen voor het meten van afstanden over de aarde met behulp van driehoeksmeting (triangulatie). Willebrord Snellius (officieel Willebrord Snel van Royen, 1580–1626) was een invloedrijke Nederlandse wiskundige, astronoom en natuurkundige, die in de geschiedenis vooral bekend is geworden door zijn bijdragen aan de optica en geodesie. Hier volgt een gedetailleerder overzicht van zijn leven en wetenschappelijke prestaties: [caption id="attachment_8850" align="aligncenter" width="300"] deze wiskundige heette eigenlijk willebrord snel van royen[/caption] Levensloop en Opleiding Willebrord Snellius werd geboren in Leiden op 13 juni 1580. Hij was de zoon van de humanist en wiskundige Rudolph Snellius (Snel van Royen), die professor was aan de Universiteit van Leiden. Snellius kreeg daardoor al op jonge leeftijd toegang tot de wetenschappelijke wereld. Hij studeerde aan de Universiteit van Leiden, waar hij niet alleen wiskunde bestudeerde, maar ook natuurkunde en astronomie. Onder invloed van zijn vader toonde hij al snel een bijzondere aanleg voor wiskunde en werd hij in 1600 op 20-jarige leeftijd zelf professor aan de universiteit. De Wet van Snellius (Snell's Law) Willebrord Snellius is het meest bekend om zijn werk in de optica, met name de naar hem vernoemde Wet van Snellius (ook bekend als de Wet van Snell). Deze wet beschrijft het gedrag van licht wanneer het overgaat van het ene medium naar het andere, zoals van lucht naar water. De wet verklaart waarom lichtstralen buigen wanneer ze schuin een grensvlak tussen twee media met verschillende dichtheden passeren. In moderne vorm wordt de wet uitgedrukt als: n1sinθ1=n2sinθ2n_1 \sin \theta_1 = n_2 \sin \theta_2n1sinθ1=n2sinθ2 Hierbij staan: n1n_1n1 en n2n_2n2 voor de brekingsindices van respectievelijk het eerste en tweede medium, θ1\theta_1θ1 en θ2\theta_2θ2 voor de hoeken van inval en breking ten opzichte van de normaal. Hoewel Snellius de wet in 1621 ontdekte, werd zijn werk pas in 1703 gepubliceerd door Christiaan Huygens in diens boek Dioptrica. Interessant is dat Snellius niet de eerste was die de wet ontdekte; de Arabische wetenschapper Ibn Sahl had een vergelijkbare beschrijving van lichtbreking al in de 10e eeuw gemaakt. Toch is Snellius degene die de wet naar de westerse wereld bracht. Triangulatie en Geodesie Een ander belangrijk gebied waarop Snellius een belangrijke bijdrage leverde, was de geodesie—de wetenschap van het meten en in kaart brengen van de aarde. Hij ontwikkelde een methode van triangulatie, waarbij de afstanden op het aardoppervlak werden gemeten door middel van driehoeken. Deze methode was revolutionair omdat het toestond om grote afstanden te meten zonder deze fysiek af te leggen, door alleen hoeken en enkele bekende afstanden te gebruiken. kortom In 1615 paste hij deze techniek toe in een experiment om de afstand tussen de steden Alkmaar en Bergen op Zoom te meten. Door gebruik te maken van een netwerk van driehoeken, wist Snellius een nauwkeurige schatting te maken van de lengte van een graad van de meridiaan, een essentieel gegeven in het berekenen van de omtrek van de aarde. Zijn methode was een belangrijke stap in de ontwikkeling van nauwkeurige landmetingen en navigatie.
